Shabnam & Hadi
Oktober 2025
Op nummer 132 van de Pieter Nollekensstraat, net voor(bij) het kruispunt met de Peter Benoitlaan, wonen Shabnam en Hadi. Een koppel jonge mensen met stralende ogen en in hun living een prachtig uitzicht op de tuinen van hun buren. Hier in Kessel-Lo vinden ze rust. Hoognodige rust, om te bekomen van bewogen tijden in hun thuisland Iran.
Nadat Shabnam een stomende pot thee en kopjes op de salontafel heef gezet, begint ons gesprek. “Eigenlijk zijn we elkaars beste vrienden”, zegt Shabnam. Hadi knikt bevestigend. Zij is 35, hij twee jaar ouder. Ze leerden elkaar 13 jaar geleden kennen op een avondje uit in Teheran, door toedoen van gemeenschappelijke vrienden. Over Hadi hoorde Shabnam van vrienden dat hij een serieuze man was. Een man ook met al wat witte haren op z’n 25ste, dus om het ijs te breken vroeg ze hem of ze zijn identiteitskaart eens mocht zien. Het grapje werd gesmaakt, de avond zette zich verder en eindigde op een poëziebijeenkomst in een café met vrienden. Hadi las er één van de gedichten voor van Saa’di, een van de bekendste Perzische klassieke dichters, en droeg het op aan Shabnam.
“We hadden het er vanmorgen nog over, wat heb jij toen eigenlijk gelezen voor mij?” Shabnam kijkt Hadi aan, die vanachter zijn kopje thee glimlachend terugkijkt. Hij wist het niet meer. “Iets met ‘ik wil je kussen’”, zegt Shabnam. Je begrijpt dat ze vanaf toen niet meer van mekaars zijde zijn geweken.
Bij hun ontmoeting staan Shabnam en Hadi aan het begin van hun onafhankelijke volwassen leven, het moment dat ze van de vrijheid kunnen gaan proeven en met z’n tweeën hun eigen weg inslaan. Ze waren vier jaar samen voor ze trouwden en gingen samenwonen. De twee werkten ook samen in een uitgeverij voor kinder- en jeugdboeken als redacteur en vertaler.
In februari 2021 kwam Shabnam voor het eerst naar België voor haar studies. Ze bleef 4 maanden in Mechelen, maar door covid verliep die buitenlandervaring helemaal anders dan ze had gehoopt en bovendien miste ze haar soulmate. Shabnam ging terug naar Iran, vastbesloten om terug te keren om haar België een nieuwe, eerlijke kans te geven, en deze keer samen met Hadi.
Op 16 september 2022 sterf in Iran de 22-jarige Jina Mahsa Amini omdat ze haar hoofddoek niet correct droeg. De protesten barsten los in Iran, ook in de hoofdstad Teheran, waar Shabnam en Hadi woonden. Er was chaos, veel chaos. Ook in het hoofd van Shabnam was het onrustg: “Moet ik terug naar België? Is het een droom? Is het een doel? Is het een vlucht?” Het werd Shabnam en Hadi duidelijk dat er voor hen geen toekomst was in Iran. In september 2023 keerde Shabnam terug naar België. Twee maanden later kon ook Hadi komen. Ze waren weer verenigd, met twee, een nieuwe start.
Hadi zegt dat het niet gemakkelijk was om hun comfortzone te verlaten. Een onaangename comfortzone, maar desalniettemin wel een plek die ze kenden, waar hun vrienden en familie waren. “En tegelijkertijd geef het verlaten van je comfortzone je ook de kans om dingen in vraag te stellen.”
Shabnam en Hadi vonden een nieuwe thuis in Leuven. Het koppel woonde eerst in de Hoveniersdreef in Heverlee, dan heel kort in de Diestsestraat en nu in onze Pieter Nollekensstraat. Ze woonden graag in Heverlee, maar ze zijn blij dat hun buren nu niet allemaal studenten meer zijn.
In de Dieststestraat zaten ze pal in het centrum van de stad, wat ze fijn vonden, maar er gaat niets boven de rust en de vredigheid van Kessel-Lo. Dat is waar ze nood aan hebben. Rust, de zon die binnen schijnt, het uitzicht op groene tuinen.
“Natuur heeft een ontegensprekelijke kracht”, zegt Shabnam. “Maar ook het tegenkomen van mensen die je kent. Hier hebben mensen tijd om een babbeltje te slaan. In een grote stad gaat iedereen aan elkaar voorbij.” Hoeveel steden Hadi en Shabnam ook bezoeken, als ze met de trein het Leuvense staton binnenrijden, verzuchten ze toch altijd ‘home sweet home’. Dat is de kracht van Leuven, je voelt er je thuis.
Niet alleen van de rust, maar ook van de schoonheid van Kessel-Lo kan vooral Hadi niet genoeg krijgen. Hadi, overigens tapijtontwerper van beroep, houdt ervan om naar de gevels te kijken van de huizen hier, de deuren, de stenen waaruit de huizen opgebouwd zijn. Die passie voor schoonheid en kunst deelt hij met zijn vrouw. In HAL 5 hing er lange tijd een kunstwerk van Hadi en LapLapstudio, het resultaat van een workshop met textielartieste Veerle. Ze maakten daarvoor een samenvatting van het 800 jaar oude Perzische verhaal ‘The conference of the birds’ van Atar van Nishapur in zeven talen. Al wie wilde werd tijdens deze workshop uitgenodigd om met textiel vorm te geven aan de woorden en de betekenis van het oude verhaal.
Taal is een belangrijk thema in de levens van deze twee mensen. “Onze sterktes waren in het Perzisch”, zegt Shabnam, “dus het is zoeken.” Zij een studie Engels aan de universiteit, hij heef de taal geleerd en opgefrist toen hij hierheen verhuisde. Ze volgden samen ook een online cursus Nederlands en willen graag hun Nederlands verder verbeteren, om zo nog meer deel te kunnen uitmaken van hun omgeving en verbindingen aan te gaan met mensen rondom zich. Dat is tevens hun grootste droom: mensen verbinden. Ze willen graag samen een vzw oprichten die workshops organiseert rond kunst, taal en cultuur, mensen samenbrengt en bruggen slaat. Ze willen een impact hebben. Hadi en Shabnam vertelden me dat ook muziek hen nauw aan het hart ligt. In hun vrije tijd spelen ze soms tweepersoonsconcertjes: concertjes met hen als twee enige muzikanten en elkaar als publiek.Hij speelt tanbur, zij udu. Als we afscheid nemen, valt mijn oog op hun instrumenten. Ik vraag of ik ze mag zien, en voor ik het weet zit ik midden in zo’n tweepersoonsconcertje, maar dan met drie. Magisch. Wat een magie tussen deze twee mensen.
“Ik ben introvert en Shabnam meer extravert,” zei Hadi aan het begin van het gesprek, “en toch vinden we elkaar perfect.” Misschien juist daarom, denk ik.